07.11 : waarom is de wekker niet gegaan?
07.12 : half rennend richting de badkamer, shit, shit, shit, ik heb me een uur verslapen en ik ben nog zo moe...
07.12 + een paar seconden later... : Maar moppie, het is zondag...
07.13: oh...
Als ik gelovig zou zijn geweest zou ik het waarschijnlijk niet hebben gedaan vandaag, want volgens de bijbel is deze dag echt een duivelse dag..., maar ik ben niet gelovig.
Ik heb er ook absoluut niet bij stil gestaan dat het vandaag best een bijzondere datum is. Niet om de gebeurtenissen van vandaag, want hier had ik nog niet eens bij nagedacht. Niet om de 'duivelsheid' van vandaag, maar puur en alleen kijkend naar de getallen als je ze opschrijft. Ik had er niet bij stil gestaan dat als je de datum van vandaag uit schrijft, het er toch best bijzonder uit ziet. Deze dag kon gewoon. Vandaag had ik geen vergadering na school en ook Sven kon gewoon. Het was het eerste waar ik naar keek in mijn agenda toen ik de afspraak maakte. Ik heb verder niet gekeken of het ook nog steeds een bijzondere datum zou zijn als je het uit zou schrijven. Ik kan me zo voorstellen dat een datum als je gaat trouwens best leuk is om naar te kijken, rekening te houden met de bijzonderheid van de uitgeschreven datum op je trouwacte.
Naast de duivelsheid van deze dag en naast het feit dat de datum uitgeschreven er bijzonder uit ziet, is er voor ons nog een reden dat deze dag bijzonder is.
Voor Sven en mij.
Om 17.16 uur (weer de 6 die er in terug komt, nee niet bedacht, ik heb gekeken op de klok!) hebben we vandaag op 06-06-2006 ons samenlevingscontract (en de testamenten) getekend.
Vandaag zijn we een klein beetje getrouwd.
Ik ben een grote brok onrust op dit moment. Niet alleen vandaag, de afgelopen dagen is het al feest van binnen. Mijn gevoelens en gedachten borrelen aan alle kanten en ik heb nergens rust voor. Niet om iets te doen, maar ook niet om te slapen. De kinderen zijn ook onrustig. Niet alleen omdat ze van zichzelf onrustig zijn, wat ze ook zijn, maar ook omdat ik geen rust heb van binnen. Ze voelen het haarfijn aan. De katten zijn ook onrustig. Ze lopen maar wat heen en weer, meppen elkaar om niets en vinden niet de rust om gewoon te gaan liggen en slapen, zoals een kat dat het grootste deel van de dag hoort te doen. De onrust van de katten is ook heel goed te verklaren, want ik ben onrustig, ren onrustig door het huis rond en kan geen moment stil zitten, mijn onrust heeft direct zijn weerslag op de katten. De afgelopen dagen, zeker op school, wist ik mijn onrust nog wel in zoverre te onderdrukken dat de kinderen niet gillend rond renden en ook nog wat werkten, maar dat zij onrustig waren hielp niet echt mee.
De reden dat de kinderen onrustig en druk waren is dezelfde waarom ik nu totaal geen rust heb in mijn hoofd en lijf. Zo heb ik de afgelopen dagen drie wassen gedraaid, heb ik vanmorgen als een bezetene het huis nog maar een keer gezogen, vandaag ook drie wassen weg gestreken en ligt mijn brood voor morgen al gesmeerd en wel klaar. Normaal begin ik op dit tijdstip (rond 19.00uur) aan voorgaand genoemde dingen. Alles wat ik doe gaat op dit moment maar half. Ik stort me op van alles, maar er komt eigenlijk niets uit mijn handen.
Tot woensdagochtend ga ik last houden van deze onrust. Woensdagochtend, zo rond half 10, zakt het wat af. Het is dan nog niet helemaal weg, maar het is wel minder. Vrijdagochtend is mijn rust weer helemaal terug zoals deze voor vorige week was. Waarom en hoe ik dat zo precies weet? Woensdagochtend rond half 10 zitten we met zijn allen in de bus op weg naar kamp. Dan is de kop er af. Vrijdagmiddag zijn alle kinderen weer naar huis. Het kamp zit er dan op. Drie dagen, twee nachten en ik ben helemaal van de leg, want ik vind kamp op zich super, ook al is het zwaar, maar met het idee dat ik twee nachten ergens anders dan thuis moet slapen, kan ik eigenlijk niet om gaan en dat verklaart ook direct de onrust.
Ik heb al een tijdje een telefoon met ingebouwd fototoestel. Tot een paar maanden geleden vond ik al die extra's op een telefoon maar onzin, maar nu ik er zelf een heb, heb ik ontdekt dat het toch ook wel erg leuk kan zijn. Het fototoestel dat wij hier hebben liggen is namelijk standaard leeg en dus niet in staat om foto's te maken, maar mijn telefoon, die ik altijd in de buurt heb liggen, is over het algemeen zodanig opgeladen dat ik er wel foto's mee kan maken. Het leuke er aan is dat op het moment dat je een foto wilt gaan maken, je niet eerst op zoek hoeft naar je fototoestel om dan tot de ontdekking te komen dat deze toch weer leeg is, zoals je had kunnen verwachten, en het leuke fotomoment in de tussentijd ook weer over is.
Probleem tot twee weken geleden was alleen dat ik niets kon met de foto's op mijn telefoon, behalve dan naar anderen sturen, maar ik kon ze niet op de computer zetten, want daar had ik weer een snoertje voor nodig en ik had het idee dat het snoertje dat ik zou moeten hebben, me een vermogen zou gaan kosten, maar niets bleek minder waar en wat nu zo leuk is, is dat het ook nog eens werkt! Nu eerst een paar losse foto's van onze schatten, maar er zullen zeker nog meer foto's gaan volgen met bijbehorende verhalen...
Van links naar rechts: Bailey, Koos, Max, Taran en Rambo.
Een congres? Is dat niet alleen voor mensen die een universitaire studie doen of hebben gedaan?
Ik heb altijd met het idee geleefd dat dat zo was, maar ik heb mogen ontdekken dat er niets waar is van het idee dat ik had. Je hoort het misschien niet vaak, maar een congres voor leerkrachten in het speciaal (basis)-onderwijs is er toch wel!
Simea is een stichting speciaal voor het cluster 2 onderwijs. Het speciaal onderwijs is opgedeeld in 4 clusters en cluster 2 is de gehoor -en spraaktaalstoornissen -tak. Simea organiseert ieder jaar een congres voor alle leerkrachten in Nederland die werken in het cluster 2 onderwijs en gezien ik op een cluster 2 school werk, moest ik er ook aan gaan geloven.
In eerste instantie vond ik het vooral heel stoer dat ik een congres mee zou gaan maken. Toen eenmaal tot me doorgedrongen was dat ik ook zou moeten blijven slapen vond ik het iets minder stoer. Twee dagen voor het zover was bedacht ik me dat ik me maar ziek zou moeten gaan melden, maar ik ben gegaan, ik heb er geslapen en ik heb twee zeer geslaagde congres -dagen mee mogen maken. Niet in de eerste plaats om de workshops, want niet alle workshops sloten even goed aan bij het idee dat ik er van had. Wel met het oog op team -building, want het was zeer gezellig met mijn collega's in de kroeg op donderdagmiddag en op de dansvloer op donderdagavond!
Helemaal bijzonder en erg leuk ook was dat ik twee oud -studiegenoten tegen kwam. Een met wie ik nog iedere woensdagavond dans, en van wie ik ook wist dat ze er zou zijn, en de ander, die ik al twee jaar niet meer had gezien en met wie ik dan ook op donderdagavond, nadat de live -band uitgespeeld was, heel gezellig heb zitten kletsen.
Al met al een stoer gevoel dat ik ben gegaan, ben blijven slapen en dat ik ook een congres heb mee mogen maken!
'Doe mij op dit moment een super grote gum zodat ik mezelf hier weg kan vegen', dat was wat ik zei tegen Roos tijdens een open les van twee professionele dansers... Vanmorgen.
We gaan even een week terug in de tijd.
Vorige week vrijdagavond hadden we weer een gastles van Thom, om verder te werken aan de CanCan. De les op zich ging prima. Tenminste, het dansen lijkt op dit moment alleen maar blessures op te wekken. Twee weken geleden een zwaar gekneusd middenvoetsbeentje, omdat ik met een hakschoen in plaats van naast mijn voet op mijn eigen voet sprong. Vorige week schoot er een kramp in mijn lies tijdens het springen van een 'grand jete', simpel uitgelegd een gesprongen spagaat in de lucht. Het probleem met kramp in je lies is dat je het er niet uit kan rekken. Kramp in je kuit is pijnlijk, maar die kan je er nog uit krijgen. Een kramp uit je lies krijgen gaat niet zo gemakkelijk, dus ik loop al de hele week met pijn in mijn lies. Af en aan, want het ene moment lijkt het goed te gaan en het volgende moment schiet er weer opnieuw een kramp in. Vorige week tijdens het dansen natuurlijk vooral door gegaan, met als gevolg kramp op kramp op kramp en dat werkt niet, want je lijf heeft dan weer eens langer nodig om te herstellen.
Thom en zijn vriend Rinus hadden Roos (vriendin van mij) en mij uitgenodigd voor vandaag om in hun studio een gastles te komen doen. Ik lachte er vorige week nog om, want hoe kunnen wij mee doen met een les voor professionals, door super-super-professionals, maar ze meenden het beiden serieus, wij konden dat wel aan.
Stoer, spannend, zenuwachtig en pijnlijk, waren de kernwoorden van de afgelopen week. Mijn lies bleef de hele week pijnlijk en dat was natuurlijk niet vandaag, als bij een wonder, over.
De les zelf was erg leuk. Op zich geen hele enge dingen, geen extreem moeilijke dingen. Er werd absoluut rekening gehouden met het feit dat Roos en ik geen professionele dansters zijn. Leuke combinaties aan de barre, springen, draaien, op zich een hele leuke goede les. Zeker als ik gewoon in goede conditie zou zijn geweest. Echter, dit was ik natuurlijk niet echt en het ergste is misschien nog wel dat daar ook rekening mee gehouden werd door Rinus. Zo riep hij tijdens een oefening aan de barre 'voor de mensen die last hebben van hun lies, been vast houden mag!'. Superlief natuurlijk, maar als er al rekening met je gehouden wordt en het lukt niet, simpelweg omdat er ondanks het vast houden van je been nog steeds een nieuwe kramp in blijft schieten, voel je je een nog grotere superkluns dan dat je je al voelde voordat je begon. Niets ging meer, ik kon me niet meer geven en ik blokkeerde volledig. Weg enig gevoel van zelfvertrouwen, want wat stond ik hier nu stom te doen, niets meer te kunnen van wat ik vorige week nog wel kon.
Hallo grote supergum. Je bent nu heel erg welkom. Gum mij maar helemaal weg en laat niets meer van me over.
Wat had ik er de balen van, heb ik er nu nog steeds de balen van en zal ik er volgende week ook nog steeds van balen. Je krijgt immers niet iedere week de kans om, met een zeer goede professional en gegeven door een zeer goede professional, in de les te staan en het enige wat ik kan doen is het verknallen.
Ik ben niet gezellig. Ik ben zelfs enorm niet gezellig. Ik word door mijn naasten zelfs (liefkozend?) donderwolkje genoemd. Niet alleen vandaag hoor. Ik zit mezelf de hele week al in de weg. Gevolg van het feit dat ik mezelf in de weg zit is dat ik me irriteer. Aan anderen, maar daarna ook weer aan mezelf, mijn eigen gechagrijn en daardoor word ik weer nog chagrijniger en zo lijk ik de hele week al in een cirkel te zitten waar ik niet uit kan komen.
Ik weet ook wel waar het vandaan komt. Het heeft meerdere redenen, maar de voornaamste is toch wel het gebrek aan zonlicht. Het grote gemis en uitblijven van flink wat zonnestralen. Ik heb er last van. Ik weet dit ook van mezelf. Ieder jaar is het weer hetzelfde. Tegen het voorjaar aan kan je me opvegen. Ben ik hele dagen alleen maar moe en daar hoef ik niets extra's voor te doen. Ben ik veel sneller geirriteerd dan dat ik normaal gesproken ben. Kan ik niet zo heel erg veel hebben van anderen. Zowel negatieve als positieve dingen vallen standaard verkeerd.
Zodra het zonnetje dan toch wat vaker gaat schijnen, wat meer en wat langer, knap ik weer helemaal op. Ik heb weer energie. Ik kom dan helemaal bij! Heerlijk.
Ik ben nu dan dus ook heel hard in afwachting van de positieve weerberichten, zodat ik heel spontaan van een donderwolkje verander in het zonnetje in huis, maar die blijven volgens mij nog wel even uit. Naja, dan moet ik het nog maar even met mezelf vol houden.
Sorry omgeving...
Ok, niet echt kaal en ook niet superkort, maar je moet toegeven dat als je het zo ziet er wel een eind af is!
Morgenavond mag ik weer! Dansen!!
Heerlijk, al ben ik over het algemeen redelijk op te vegen aan het eind van een werkweek, op vrijdagavond dansen is toch vaak wel erg lekker. Vraag me niet waar ik de energie vandaan haal, want op vrijdagochtend vraag ik me vaak al af hoe ik de dag door ga komen, laat staan 's avonds nog 1.5 uur te dansen. Tenminste, 1.5 uur wordt vaak zelfs 2 uur en heel soms zelfs 2.5 uur, helemaal gesloopt, maar heel erg voldaan zitten we dan na de les met zijn allen wat te drinken om het weekend in te luiden.
Voor de kerstvakantie hebben we een blok lessen gekregen van een gastdocent. Een bekende in de Nederlandse danswereld. Tom Stuart. Wie?
Thom Stuart een voor Nederlandse begrippen zeer bekende en befaamde choreograaf in de wereld van de dans en zelf groot danser...
En wij krijgen les van hem!!!!!
Voor de kerstvakantie was het een workshop, in de tussentijd hebben we af en toe een losse les gehad en nu hebben we weer een paar lessen achter elkaar, want volgend jaar krijgen we weer een grote balletuitvoering en wij gaan in ieder geval de CanCan dansen.... (CanCan voor de leken onder ons is een Franse dans, waardoor de Moulin Rouge bekend is geworden, waarin de vrouwen voor die tijd een zeer pikante dans ten toonstelling brachten).
Thom heeft alleen het idee opgevat op vrijdagavond in plaats van 1.5 uur er maar meteen 2.5 uur achter elkaar dansen van te maken, want de dans moet gezet worden. Zou het een rustige dans zijn is twee uur ook nog wel uit te houden, maar deze dans bestaat uit springen, draaien, benen de lucht in gooien etc. Vorige week hebben we de eerste 40 sec. gezet van de 4 minuut nog wat die de dans in totaal duurt en na die 40 sec. stonden we al te hijgen, maar het voelt zoooo goed!
Hoe gesloopt ik ook ben op vrijdagavond, na een week werken, op vrijdagavond mag ik weer en ik heb er zin in, want het dansen van de cancan is superzwaar, maar ook supergaaf!
Ik twijfel zo ongeveer bij alles wat ik doe. Zal ik wel, zal ik niet... Nu ben ik weer aan het twijfelen. Een tijdje al eigenlijk. Een tijdje in de vorm van een heleboel maanden. Wat zal ik doen.
Mijn haar hing tot twee maanden geleden tot een klein stukje boven mijn billen. Vlak voor mijn verjaardag besloot ik toch nog even snel de kapper binnen te rennen om mijn haar bij te laten knippen, het zag er niet echt mooi meer uit en er ging een flink stuk af. Leuk idee van mezelf, kon ik het direct weer wat vaker los laten hangen.
Tijdens het knippen vroeg de kapper me wat ik deed om mijn lange haar te verzorgen. Er kwam een lange ehhh... afgesloten met wassen, 's ochtends kammen en 's nachts in een vlecht. Ze viel nog net niet om. Ik zou mijn haar minimaal twee keer per dag moeten kammen, moest andere shampoo gebruiken en het beter verzorgen, daarbij zou ik toch met dat lange haar wel een keer in de drie maanden naar de kapper moeten. Mijn idee van het lange haar was vooral dat zolang het groeide het wat mij betreft wel prima was, makkelijk in de verzorging dus. Ik had het helemaal verkeerd, want lang haar had juist vaak meer verzorging nodig. Ik heb vier dagen mijn haar wat vaker gekamd en daarna was ik er wel weer klaar mee, ik gebruik wel een andere shampoo, maar heb direct weer last van mijn hoofdhuid dus daar ga ik ook maar mee stoppen.
Goed, ik had het dus over mijn twijfel. Mijn haar hangt nu halverwege mijn rug, naja hangt, het zit standaard in een staart of los -vaste knot, want anders zit het me in de weg. Ik kan er namelijk niet tegen dat mijn haar voor mijn gezicht hangt. Ik twijfel alleen nu al een paar maanden over of ik er toch niet een heel eind af zal halen, lekker even fris de lente en zomer in, aan de andere kant als het er eenmaal af is, kan je het er niet meer aan plakken. Ik twijfel nog steeds.
Adviezen zijn welkom!
We waren er allebei klaar mee. Na het zoveelste mailtje waar we niet op zaten te wachten, na het zoveelste gezeur, na ons na de zoveelste keer weer aanpassen schoot het bij ons beiden door. We waren er zodanig klaar mee dat we actie moesten gaan ondernemen. Wonen op het water, op een woonboot is een geweldige ervaring, zeker als het waait en jij meedeint op het water, maar het moet niet ten koste van alles gaan en het ging meer en meer wel die kant op.
Binnen twee weken zaten we bij de hypotheekboer en bij het vierde huis dat we bekeken waren wij verkocht...
Op vrijdagmiddag net na 17.00uur liepen we het huis uit en op maandagochtend vroeg hing ik aan de telefoon met onze makelaar, want we wilden heel graag een bod doen!
Precies een week later, na wat onderhandelingen over en weer hadden we het huis, onder voorbehoud van het rond krijgen van de financien, gekocht! De tijd daarna heeft voornamelijk in het teken gestaan van van alles regelen, je beseft bij het zoeken naar een huis nog niet half wat je allemaal over je heen gaat krijgen bij het daadwerkelijk kopen en dat alles op een betrekkelijk korte termijn, want eind oktober deden we ons eerste bod.
Half december kregen we de sleutel en op 27 -december zijn we met katten en al overgegaan naar het vaste land, naar ons eigen nieuwe/oude (1920) paleis...
Bovenstaand: de voorkant van ons verhuiskaartje
Het is al weer een tijdje geleden, maar het kriebelde toen al. Het was zo een log -verhaal -moment. Een moment waarop je medelijden verwacht met jezelf. Medelijden van de lezers. Ik vond mezelf heel zielig op dat moment...
In de tijd dat ik niets schreef ben ik heel druk bezig geweest met het uitzoeken van verf, de verf halen bij de gamma, kwasten en rollers halen bij de gamma en rond de kerstdagen deze verf ook nog eens op de muren smeren van ons nieuwe huis!
Jaja, we zijn verhuisd, even ergens tussen de kerstdagen en oud & nieuw door, maar daar ga ik nu niet over schrijven, al heeft het er wel mee te maken. Tijdens deze chaotische en hectische dagen, want er moest tussendoor ook nog ergens gewerkt worden, kregen we hulp van de ouders van Sven. Eenmaal verhuisd en alles wilden we ze daar natuurlijk voor bedanken dus trakteerden we ze op een etentje. Ruim 1.5 maand later, maar toch...
Twee dagen voor het etentje begon ik lichtelijk te snotteren. Nog niets ernstigs aan de hand. Een dag voor het etentje was ik al weer wat meer verkouden. Op de dag dat we uit eten zouden gaan was mijn neus knalrood en liep het snot er aan een stuk door uit. Ik kan het ook wat minder plastisch omschrijven, bijvoorbeeld 'ik had een loopneus', maar dan lijkt het net of mijn neus de hele tijd weg probeert te lopen, en gezien ik 5 dagen in de week met autisten werk heb ik geleerd dingen te omschrijven zoals ze zijn, het snot liep er tenslotte toch ook aan een stuk door uit...
Verkouden zijn is niet erg. Verkouden zijn en ook nog eens geen smaak hebben is wel heel erg (op dit punt verwacht ik dan ook wat medelijden van jou als lezer, je moet nu denken ach, ze had geen smaak... ).
Als voorgerecht een soepie, als hoofdgerecht een gestoomde zalm, allemaal niet heel erg dramatisch als je geen smaak hebt, wel erg, maar niet dramatisch, maar nu komt het ergste... Vanaf het moment dat ik de kaart voor me kreeg en naar de nagerechten keek, wist ik al wat voor nagerecht ik wilde. Gedurende de eerste twee gangen keek ik ook al uit naar het nagerecht...
Chocoladetaart, voor een chocoladefreak als ik ben, zonder smaak is wel zielig.